Kleje / Fugi

Klej a zaprawa klejowa

Różni producenci używają różnych nazw do określenia swoich produktów lub stosują zamiennie obydwie te nazwy: klej i zaprawa klejąca. Jednak występują różnice pomiędzy tymi dwoma produktami. Zaprawy klejące to suche mieszanki, w których głównym spoiwem jest cement. Miesza się je z wodą. Zaprawy klejące można stosować zarówno na podłożach suchych, jak i wilgotnych. Można je ponadto stosować do korygowania szorstkości lub nierówności podłoża poprzez nałożenie grubej warstwy zaprawy.

W klejach natomiast spoiwem są żywice syntetyczne albo żywice syntetyczne i cement. Używa się ich jedynie na suche oraz na bardziej równeh podłoża. W naszym przeglądzie będziemy używać pojęcia klej.

 

Od czego zależy wybór właściwego kleju

  • miejsca przyklejania okładziny: na zewnątrz czy wewnątrz budynku
  • czy płytki przyklejane są w pionie czy w poziomie
  • cechy podłoża, na którym przyklejana jest okładzina: równość, stabilność, stopień przyczepności oraz chłonność
  • rodzaj płytek – ich wielkość oraz stopień nasiąkliwości

Wybierając klej należy uwzględnić wszystkie wymienione wyżej kryteria łącznie, aby uniknąć w przyszłości problemów z odpadaniem lub pękaniem płytek.

 

Grupy klejów do płytek

Producenci klejów do płytek ceramicznych dzielą klej na trzy podstawowe grupy:

  • C – kleje cementowe, które stanowią mieszaninę cementu, wypełniaczy mineralnych, polimerów oraz modyfikatorów. Klej przed użyciem należy połączyć z wodą.
  • R- żywiczne – epoksydowe i poliuretanowe, które wyróżniają następujące cechy: wodoszczelność oraz dobra przyczepność. Stosuje się je do podłoży trudnych, narażonych na działanie wody lub wpływ chemikaliów.
  • D – dyspersyjne, które stanowią mieszaniny spoiw organicznych. Kleje dyspersyjne są bardzo elastyczne, dzięki czemu znoszą odkształcenia między podłożem a płytkami.

Każdy z wyżej wymienionych typów klejów może występować w różnych klasach, które odpowiadają konkretnym właściwościom. Kleje dzielą się na następujące klasy:

C1 – kleje normalnie wiążące,
C2 – kleje o podwyższonych parametrach,
F – kleje szybkowiążące,
T – kleje o zmniejszonym spływie,
E – kleje o wydłużonym czasie otwartym,
S1 – kleje odkształcalne,
S2 – kleje o wysokiej odkształcalności.

 

Jakie kleje gdzie należy stosować

Podłoża o różnych właściwościach wymagają stosowania innych rodzajów klejów.

 

Podłoże     |      Klej

 

gres elastyczny
na zewnątrz: tarasy, balkony wodo- i mrozoodporny
ściany kleje o obniżonym spływie (oznaczane literą T)
miejsca trudne do wyłączenia z użytkowania, np podłoga w przedpokoju w domu kleje szybkowiążące (oznaczone literą F)
ulegające odkształceniom (np. przy ogrzewaniu podłogowym) o zwiększonej elastyczności
podłoża trudne, krytyczne                     
(powłoki malarskie, szkło, materiały drewnopochodne)
kleje do powierzchni o gorszej przyczepności
idealnie czyste, gładkie oprócz kleju można zastosować podkład zwiększający przyczepność
murowane otynkowane lub surowe, tradycyjne podkłady podłogowe podstawowe, najtańsze kleje klasy C1T lub C1TE
Płyty gipsowo-kartonowe kleje elastyczne o podwyższonych parametrach (C2) lub normalnie wiążące (C1)
Płyty OSB o zwiększonej przyczepności (np. C2 lub D2), wymagają użycia warstwy gruntującej
Lastryko, lamperia, pozostałości starych klejów do płytek PVC i izolacji bitumicznych, stara glazura itp kleje o podwyższonej przyczepności (np. C2 lub D2)
do napraw powierzchni szybkoschnący

 

Wybór określonego rodzaju kleju do płytek zależy także od wielkości oraz rodzaju płytek. Klej musi być odpowiednio dobrany do stopnia nasiąkliwości płytki. Okładziny cechujące się dużą nasiąkliwością, takie jak: marmury lub gresy polerowane, wymagają użycia specjalistycznego kleju z białego cementu. Zastosowanie zwykłego kleju mogłoby spowodować powstanie na płytkach przebarwień. Natomiast do płytek o małej nasiąkliwości, np.: klinkier, gres szkliwiony należy stosować specjalistyczne kleje do tego typu płytek. Przy tego typu okładzinach należy pamiętać, aby dodawać tylko tyle wody, ile zaleca producent, nigdy wiecej.

Wielkość płytek także ma wpływ na dobór właściwego kleju. Innych rodzajów klejów używa się do małych, a innych do dużych płytek. W przypadku przyklejania dużych okładzin występuje ryzyko odkształcenia się ich i z tego względu ich mocowania powinno się zastosować klej uelastyczniony o upłynnionej konsystencji.

 

W naszej ofercie kleje:

https://www.atlas.com.pl/
http://www.kerakoll.com/pl/produkty/katalog-i-informacje-techniczne
http://www.optyzar.pl
http://www.mapei.com/pl-pl/default.asp
https://knauf.pl
https://www.soudal.pl/kleje

Jaka fuga do jakich płytek? Rodzaje fug, zastosowanie i dane techniczne

Fugi do płytek są ważnym materiałem wykończeniowym. Występują w wielu odmianach, w zależności od składu chemicznego, który z kolei warunkuje zastosowanie materiału. Jaka fuga będzie odpowiednia do wnętrza, a jaka na zewnątrz? Jaką fugę wybrać pod prysznic? Poznajmy bliżej podstawowe rodzaje fug.
Jakie  fugi do płytek proponują producenci?

Fugi cementowe

Dawniej fugi cementowe nie odznaczały się dużą trwałością, łatwo się wymywały i nie były odporne na ścieranie. Te produkowane obecnie, często ze zmodyfikowanym składem chemicznym mają już dobre parametry wytrzymałościowe i szersze możliwości zastosowania. Ważne jest jednak, aby wybrać fugę cementową dobrej jakości, renomowanego producenta. Do kupienia są także emulsje, które po dodaniu do fug cementowych poprawiają ich parametry techniczne, zwłaszcza elastyczność i odporność na wodę. Tego rodzaju fugi wykorzystuje się do spoinowania wszelkiego typu płytek ceramicznych, w tym mozaiki, materiałów z kamienia naturalnego i pustaków szklanych. Nadają się na ściany i podłogi kuchni i łazienek. Jeśli wybierzemy cementową fugę gruboziarnistą, możemy nią spoinować posadzki nawet w zakładach przemysłowych, płytki elewacyjne i tarasowe. Fugi cementowe nadają się do wypełniania szczelin o szerokości do 15 mm (zakres zależy od typu danej fugi).

Przykładowe dane techniczne: 
Czas zachowania właściwości po przygotowaniu: ok. 2 godz.
Obciążenie ruchem pieszym: po około 24 godz.
Pełne użytkowanie: po 7 dniach
Nakładanie: paca gumowa, zacieraczka

 

Fugi cementowe elastyczne

Unowocześnione fugi cementowe, trwalsze i z szerszym spektrum zastosowania. Szybko wiążą i szybko schną. Są odporne na ścieranie, powstawanie plam, wykwitów, a także na rozwój grzybów i pleśni. Warto wybrać te fugi, które w swoim składzie mają specjalne dodatki hydrofobowe, zmniejszające nasiąkliwość spoin oraz podatność na wszelkiego typu zabrudzenia. Uelastycznione fugi cementowe nie brudzą się, więc na długo zachowują właściwy, jednolity kolor. Ich zastosowanie jest szerokie. Nadają się do spoinowania różnego rodzaju płytek ceramicznych (płytki monocottura, biccotura, płytki gresowe, klinkierowe, mozaika), płytek z kamienia naturalnego i sztucznego, a także szklanych. Polecane są zarówno na ściany, jak i podłogi, wewnątrz i na zewnątrz budynków prywatnych oraz użyteczności publicznej (restauracje, lotniska, sklepy). Elastyczne fugi cementowe to dobry wybór do kuchni, łazienki, na balkon, taras, czy basen. Właściwie są to fugi uniwersalne, bez żadnych przeciwwskazań do stosowania. Polecane do wypełniania szczelin o szerokości 2-20 mm.

Przykładowe dane techniczne 
Czas zachowania właściwości po przygotowaniu: 35-40 min
Obciążenie ruchem pieszym: po około 3 godz.
Pełne użytkowanie: po 24 lub 48 godzinach
Nakładanie: paca gumowa, zacieraczka

 

Fugi epoksydowe

Są mieszaniną dwóch lub trzech składników: żywicy epoksydowej, specjalnego utwardzacza, czasem też piasku kwarcowego. Stosuje się je do spoinowania płytek ceramicznych i kamiennych, na zewnątrz, jak i wewnątrz pomieszczeń, na ścianach i podłogach. Ze względu na swoje właściwości (wyjątkowa trwałość, często chemo- i kwasoodporność, wodoszczelność, odporność na wysoką temperaturę, duża elastyczność) mają zazwyczaj specjalne przeznaczenie. Fugi epoksydowe poleca się do spoinowania dużych powierzchni szczególnie narażonych na zniszczenia mechaniczne czy działanie agresywnych chemikaliów. Nadają się więc do fugowania płytek w supermarketach, zakładach przemysłowych, basenach publicznych, jak również ośrodkach służby zdrowia. Fugi epoksydowe stosuje się na szczeliny szerokości 2 mm i szerszych (w zależności od wybranego produktu). Sprzedawane są w wiaderkach.

Przykładowe dane techniczne
Czas zachowania właściwości po przygotowaniu: 45 min
Czas schnięcia: 30 min
Obciążenie ruchem pieszym: po około 12 lub 24 godzinach
Pełne użytkowanie: po 3, 4 dniach (w zależności od typu fugi)
Nakładanie: paca zębata

 

Fugi silikonowe i akrylowe – w kartuszach

Są to gotowe, elastyczne masy, wodoszczelne, odporne na pleśń, wysoką temperaturę i środki chemiczne, często też grzybobójcze. Pełnią jednocześnie funkcję uszczelniaczy. Tego rodzaju fugi służą do wypełniania spoin między płytkami ceramicznymi i szczelin przy urządzeniach sanitarnych w kuchniach, łazienkach, a także na zewnątrz budynków. Wypełnia się nimi także wszelkie szczeliny dylatacyjne:, np. przestrzenie między płytkami ceramicznymi w narożach ścian i w połączeniach ścian z posadzką. Dostępne są również takie rodzaje silikonów, którymi uzupełnia się szczeliny w murach, tynkach i jastrychach. Fugi te stosuje się na szczeliny szerokości 5-30 mm. Sprzedawane są w specjalnych opakowaniach zwanych kartuszami (czasami też w tubkach), z których bezpośrednio się je aplikuje.

Przykładowe dane techniczne
Gęstość: ok. 1,0 g/ml
Czas powierzchniowego przesychania: ok. 15 min
Odporność na temperaturę: od -40°C do +120°C
Czas twardnienia: ok. 2-3 mm w ciągu 24 godzin

 

Silikony

Silikon jest niezastąpiony do spoinowania, fugowania czy uszczelniania. Występuje w wielu rodzajach, różniących się właściwościami i zastosowaniem. Co łączy wszystkie silikony? Trwała elastyczność, wodoszczelność, a także łatwość użycia.

Silikon, uszczelniacz, masa uszczelniająca czy uszczelniająco-klejąca – tych nazw można używać zamiennie, choć najpopularniejsza jest oczywiście ta pierwsza – silikon. Dzięki dobrej przyczepności do większości materiałów znajduje zastosowanie na każdej budowie, przy remoncie, pracach wykończeniowych i sanitarnych.

Producenci oferują wiele rodzajów silikonów, od tych najbardziej uniwersalnych, do użytku domowego, po silikony profesjonalne, do zastosowań specjalnych.

Silikony zasadniczo dzieli się na dwie podstawowe grupy: kwaśne (octowe) i neutralne. Jest to podział ze względu na sposób utwardzenia masy silikonowej, który warunkuje jej właściwości, a co za tym idzie przeznaczenie uszczelniacza.

Silikon kwaśny łatwo rozpoznać po charakterystycznym zapachu octu, który wydziela się w trakcie jego aplikacji. Silikon tego typu jest bardzo odporny na wysoką temperaturę i wilgoć. Szybko wiąże. Silikon o kwaśnym odczynie ma jednak pewne ograniczenia w zastosowaniu, ponieważ wchodzi w reakcje z materiałami o odczynie zasadowym, jakim jest np. wapno. Stąd nie można go stosować do spoinowania np. tynków mineralnych. Odznaczają się też słabą przyczepnością do niektórych tworzyw sztucznych. Nie nadaje się do stosowania z materiałami wrażliwymi na działanie kwasu – powoduje korozję niektórych metali (np. mosiądzu) i przebarwienia kamienia naturalnego.

 

Zastosowanie silikonów kwaśnych

Silikon sanitarny – odporny na działanie wilgoci, grzybów i pleśni. Najczęściej używany do różnego typu elastycznych uszczelnień w kuchniach, łazienkach i pralniach. Ma dobrą przyczepność do typowych podłoży sanitarnych – szkła, ceramiki i powierzchni szkliwionych oraz betonu i cegły, jak również drewna i niektórych metali. Zalecany do spoinowania zlewozmywaków, wanien i brodzików emaliowanych. Idealny do fugowania styku między umywalką a ścianą, cokołów ceramicznych, szczeliny wokół sedesu.

Uwaga: dostępne są silikony sanitarne o odczynie kwaśnym, które można stosować do powierzchni akrylowych i PCW. Nie jest polecany do PE, PP, teflonu i kamienia naturalnego. Silikon sanitarny dostępny jest także w wersjach ulepszonych, np. z połyskiem lub jako szybko utwardzalny (całkowita odporność na wodę po 2 godz. od nałożenia).

Silikon wysokotemperaturowy – odporny na działanie wysokiej temperatury (do 285°C). Odporny także na działanie smarów, paliw i olejów. Ma dobrą przyczepność do metali, szkła i ceramiki. Znajduje zastosowanie w miejscach, w których wymagane jest hermetyczne uszczelnienie odporne na wysoką temperaturę, np. we wszelkiego typu instalacjach grzewczych, klimatyzacyjnych, sprzęcie kuchennym, silnikach.

 

silikon
Autor: MuratorPrace remontowe i wykonczeniowe nie mogą się obyć bez zastosowania silikonu – trwale elastycznej masy do spoinowania. 

Silikon szklarski – wyróżnia go wyjątkowa przyczepność do powierzchni idealnie gładkich, ale także porowatych. Jest odporny na promieniowanie UV, niską i wysoką temperaturę (od -60°C do +200°C), ma trwały kolor. Jak sama nazwa wskazuje przeznaczony jest do wykonywania elastycznych spojeń między elementami ze szkła, np. do szklenia okien  (ważny warunek: uszczelnienie tylko między niemalowaną ramą drewnianą lub malowaną farbami alkidowymi). Idealnie przylega do drewna, cegły, powierzchni emaliowanych i ceramicznych, dlatego polecany jest m.in. do fugowania płytek ceramicznych. Może też być wykorzystywany do uszczelniania instalacji klimatyzacyjnych i wentylacyjnych. Nie nadaje się natomiast do PCW i wyrobów akrylowych, w tym do szklenia okien malowanych farbami akrylowymi.

Silikon uniwersalny – silikon budowlany przeznaczony do spoinowania i fugowania materiałów ceramicznych, szkła i niektórych metali. Wykorzystywany do typowych podłoży porowatych (betonu, cegły, drewna) oraz gładkich (szkła, ceramiki i wielu metali). Nadaje się do fugowania płytek ceramicznych wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń i niektórych pracach szklarskich (ramy z drewna surowego lub malowanego farbami olejnymi). Nie można go stosować do PCW, akrylu oraz metali wrażliwych na korozję.

 

Zastosowanie silikonów neutralnych

Silikon neutralny – bezzapachowy i, jak sama nazwa wskazuje, obojętny chemicznie dla wszystkich materiałów. Jedynym mankamentem jest dłuższy czas wiązania. Do silikonów neutralnych zalicza się: sanitarny, kamieniarski, budowlany, do luster, o podwyższonym stopniu higieny, dekarski oraz do konstrukcji szklanych.

Silikon sanitarny neutralny – odporny na warunki zewnętrzne, przeznaczony do spoinowania i fugowania większości materiałów budowlanych, porowatych i gładkich: betonu, kamienia, muru, cegły, drewna, szkła, ceramiki i powierzchni szkliwionych, metali (nie powoduje ich korozji), tworzyw sztucznych, np. PCW, akrylu i poliwęglanu. Przeznaczony do spoinowania przegród, ścianek działowych, futryn okiennych i drzwiowych, uszczelniania fasad budynków, wykonywania elastycznych spoin budowlanych. Tego rodzaju silikonu nie należy stosować w miejscach narażonych na stałe działanie wilgoci. można go kupić także w wersji ulepszonej, jako szybko utwardzalny (odporny na zabrudzenie i uszkodzenie już po 30 min od nałożenia).

Silikon kamieniarski – odporny na działanie warunków atmosferycznych, w tym promieniowanie UV. Wzbogacony substancjami grzybobójczymi. Wykazuje dobrą przyczepność do podłoży porowatych, nie powodując ich przebarwień. Stosowany zatem do spoinowania i klejenia kamieni naturalnych (m.in granitu, marmuru), ale także szkła, powierzchni szkliwionych, PCW oraz akrylu.

Silikon budowlany – do użytku na zewnątrz i wewnątrz, odznacza go dobra przyczepność do podłoży budowlanych, porowatych i nieporowatych, np. kamienia, tynku, szkła, cegły, szkła, drewna, ceramiki, metalu. Nadaje się też do spoin o nieznacznej ruchomości (max do 7%) w murach, przy framugach okiennych lub drzwiowych. Nie powoduje przebarwień materiału, tworzy gładkie spoiny nadające się do malowania.

Silikon do luster – jednoskładnikowy klej-uszczelniacz przeznaczony do klejenia i spoinowania luster i ścian lustrzanych.

Silikon o podwyższonym stopniu higieny – odporny na działanie warunków atmosferycznych i promienie UV, dobrze przyczepny do podłoży porowatych i nieporowatych: kamienia, muru, cegły, betonu, drewna, aluminium, w tym również pokrytego malarskimi powłokami proszkowymi, szkła i powierzchni szkliwionych, PCW i akrylu. Przeznaczony do fugowania i uszczelniania w pomieszczeniach o podniesionych wymogach czystości i sterylności, w salach szpitalnych, laboratoriach, w przemyśle farmaceutycznym, gastronomicznym i spożywczym.

Silikon dekarski – odporny na warunki atmosferyczne, wodoodporny (może być używany w czasie deszczu, a nawet pod wodą), nie powoduje korozji metali). Wykazuje dobrą przyczepność do materiałów bitumicznych (papy), betonu, ceramiki, szkła, kamienia, drewna, metali i większości tworzyw sztucznych. Niezastąpiony przy różnego typu pracach na dachu: naprawa pokryć dachowych uszczelnianie kołnierzy okien dachowych, kominów, uszczelnianie połączeń blachy dachowej, spoinowanie połączeń budowlanych o niewielkiej ruchomości (do 10%).

Silikon do konstrukcji szklanych (w tym akwariów) – nie zawiera rozpuszczalników, wypełniaczy  i plastyfikatorów. Klej-uszczelniacz odporny na promieniowanie UV, nietoksyczny, po utwardzeniu nieszkodliwy dla organizmów żywych. Ma dobrą przyczepność do podłoży idealnie gładkich, przede wszystkim szkła. Nadaje się do klejenia i uszczelniania konstrukcji szklanych, np. akwariów, zbiorników wodnych, terrariów, a także gablot, szklanych regałów itp.

 

W ofercie posiadamy silikony:

https://www.soudal.pl/
http://www.ceresit.pl/pl.html
http://www.cx80.pl/
https://www.atlas.com.pl/
http://www.kerakoll.com/pl/home?lang=pl
Pianki poliuretanowe stosowane są głównie do montażu okien i drzwi. Można też wykonywać z nich dylatacje i kleić materiały ociepleniowe.

Jak działa pianka rozprężna

W puszce o pojemności 300, 400, 500, 840, 850 lub najczęściej 750 ml znajduje się płynny, sprężony poliuretan. Puszka ma zawór zwykły lub pistoletowy. W zwykły wtyka się rurkę, a do pistoletowego jest podczepiany specjalny pistolet. Po wciśnięciu rurki lub naciśnięciu spustu na zewnątrz wydostaje się piana. W krótkim czasie zwiększa ona swoją objętość, nawet trzykrotnie. Proces ten nazywa się rozprężaniem. Dzięki tej właściwości piana dokładnie wypełnia szczeliny, tworząc trwałe i dokładne uszczelnienie. Po kilkudziesięciu minutach piana twardnieje. Można wtedy odciąć jej nadmiar.

Przygotowanie do nanoszenia piany poliuretanowej

W pierwszej kolejności trzeba puszką energicznie wstrząsnąć – 15-20 razy. Przed wstrząśnięciem piany dwuskładnikowej należy przekręcić zawór w dolnej części puszki, aby oba składniki mogły się połączyć. Jeśli jest to piana zwykła, ma dołączoną rurkę. Delikatnie w tyka się ją w dyszę wystającą z puszki. Po mocniejszym wciśnięciu rurki piana zacznie się przez nią wydostawać na zewnątrz. W sprzedaży są też piany z aplikatorem, do którego wkłada się rurkę. Ich zaletą jest to, że w trakcie nanoszenia piany rurki nie trzeba trzymać palcami, więc do obsługi wystarczy jedna ręka. Ponadto dzięki aplikatorowi nie musisz zużyć piany do końca, co jest niestety koniecznością w przypadku standardowych puszek. Jeżeli kupiłeś pianę pistoletową, odkręć jej zawór i od góry podczep pistolet. Jego zawór z kolei musi być wtedy zamknięty. Odkręcając zawór pistoletu, regulujesz jednocześnie wielkość strumienia piany. Po zakręceniu zaworu w puszce można ją odłożyć na później i nic z niej nie ubędzie.

 

Zasady aplikacji piany

  • Podłoże, na które będziesz nakładać pianę, musi być odkurzone.
  • Elementy narażone na zabrudzenie lepiej będzie zabezpieczyć taśmą malarską.
  • Przed nanoszeniem piany podłoże warto zwilżyć wodą, bo piana wiąże w kontakcie z wilgocią.
  • Aplikując pianę, puszkę zazwyczaj trzeba trzymać do góry dnem, chyba że jest to piana, którą można nanosić w każdej pozycji.
  • Puszkę piany zimowej przed użyciem w mroźny dzień warto na chwilę zanurzyć w wiaderku z ciepłą wodą.
  • Nanoszona warstwa piany nie powinna być grubsza niż 3 cm (przed stwardnieniem).
  • Szczeliny szersze lub głębsze niż 3 cm wypełnia się warstwami, uważając, by każda kolejna była nanoszona dopiero wtedy, gdy poprzednia stwardnieje. Przed nanoszeniem następnej warstwy wcześniejszą należy zwilżyć.
  • W przypadku szczelin pionowych piankę nanosimy od dołu do góry.
  • Używając pian dwuskładnikowych, trzeba się spieszyć, bo w ciągu kilku minut połączone składniki zaczną wiązać.
  • Świeżych śladów z piany można się pozbyć, stosując specjalny preparat czyszczący. Niektóre z takich środków zdolne są też zmyć ślady stwardniałej piany, które w przeciwnym razie można usunąć jedynie mechanicznie. Uwaga, są to preparaty silnie żrące!
  •  Stwardniałą pianę da się malować, tynkować, szlifować, ciąć, można też wiercić w niej otwory.

 

W naszej ofercie piany:

https://www.soudal.pl/pianki-profi
http://www.ceresit.pl/pl/produkty/piany-poliuretenowe.html

Możesz nam zaufać, jesteśmy na rynku od 20 lat
i znamy się na tym jak mało kto.